更改

添加48字节 、 2025年3月9日 (日) 11:09
第47行: 第47行:  
{{NumBlk|:|<math>Y(t)=\sum_{\tau = 1}^{\infty}(a_{\tau}Y(t - \tau))+\sum_{\tau = 1}^{\infty}(c_{\tau}X(t - \tau))+\varepsilon_{c}</math>|{{EquationRef|1}}}}
 
{{NumBlk|:|<math>Y(t)=\sum_{\tau = 1}^{\infty}(a_{\tau}Y(t - \tau))+\sum_{\tau = 1}^{\infty}(c_{\tau}X(t - \tau))+\varepsilon_{c}</math>|{{EquationRef|1}}}}
   −
<math>Y(t)=\sum_{\tau = 1}^{\infty}(b_{\tau}Y(t - \tau))+\varepsilon</math>(2)
+
{{NumBlk|:|<math>Y(t)=\sum_{\tau = 1}^{\infty}(b_{\tau}Y(t - \tau))+\varepsilon</math>|{{EquationRef|2}}}}
    
其中<math>t</math>表示任意时间点,<math>a_{\tau}</math>、<math>b_{\tau}</math>、<math>c_{\tau}</math>是滞后<math>\tau</math>时的系数,<math>\varepsilon_{c}</math>、<math>\varepsilon</math>是两个模型中的误差项。假设<math>X</math>和<math>Y</math>是协方差平稳的,<math>X</math>是否导致<math>Y</math>可以通过预测误差方差的对数比来判断:
 
其中<math>t</math>表示任意时间点,<math>a_{\tau}</math>、<math>b_{\tau}</math>、<math>c_{\tau}</math>是滞后<math>\tau</math>时的系数,<math>\varepsilon_{c}</math>、<math>\varepsilon</math>是两个模型中的误差项。假设<math>X</math>和<math>Y</math>是协方差平稳的,<math>X</math>是否导致<math>Y</math>可以通过预测误差方差的对数比来判断:
   −
<math>F_{X \to Y}=\ln\frac{\varepsilon}{\varepsilon_{c}}</math>(3)
+
{{NumBlk|:|<math>F_{X \to Y}=\ln\frac{\varepsilon}{\varepsilon_{c}}</math>|{{EquationRef|3}}}}
    
这个度量被称为<math>F</math> - 统计量。如果由方程(1)表示的模型比方程(2)更适合<math>Y(t)</math>,那么<math>var(\varepsilon_{c})<var(\varepsilon)</math>且<math>F_{X \to Y}</math>将大于0,这表明<math>X</math>格兰杰导致<math>Y</math>。尽管这种因果关系概念使用[[回归分析|自回归]]模型,但由于模型的通用性质对潜在机制做了最小假设,因此该方法广泛用在基于观察性数据的因果效应度量中。
 
这个度量被称为<math>F</math> - 统计量。如果由方程(1)表示的模型比方程(2)更适合<math>Y(t)</math>,那么<math>var(\varepsilon_{c})<var(\varepsilon)</math>且<math>F_{X \to Y}</math>将大于0,这表明<math>X</math>格兰杰导致<math>Y</math>。尽管这种因果关系概念使用[[回归分析|自回归]]模型,但由于模型的通用性质对潜在机制做了最小假设,因此该方法广泛用在基于观察性数据的因果效应度量中。
697

个编辑